Ζωντανή αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Αλβανίας Αναστάσιος: ''Ο καθένας μας να κάνει αντίσταση ποιότητας''.


albanias

"Ο καθένας μας να κάνει αντίσταση ποιότητας", είναι το μήνυμα που έστειλε ο αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, κατά τη συνάντηση που είχε με Έλληνες δημοσιογράφους στην αλβανική πρωτεύουσα, με αφορμή τη συναυλία της λαϊκής ορχήστρας του Μίκη Θεοδωράκη.
Η συζήτηση με τον Μακαριότατο περιστράφηκε στη δύσκολη πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αλβανία, μετά το άνοιγμα των συνόρων πριν από 26 χρόνια, στη συνάντηση του με τον Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και γενικότερα στην κατάσταση στα Βαλκάνια και την Ευρώπη γενικότερα.
Ο, κατά κόσμον, Αναστάσιος Γιαννουλάτος έφτασε στην Αλβανία για πρώτη φορά το 1991, στα 62 του χρόνια, ως απεσταλμένος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γνωρίζοντας πως μετά το καθεστώς αθεΐας που είχε επιβάλει και συνταγματικά ο Εμβέρ Χότζα, είχε κατεδαφίσει την δυνατότητα της πίστης των ανθρώπων. Ωστόσο, τόνισε πως πάντα υπάρχει η ελπίδα και θέλησε με μία συμβολική κίνηση τότε, να την μεταλαμπαδεύσει και στον πονεμένο κόσμο της Αλβανίας.
Την πρώτη ημέρα, όπως ανέφερε, απαντώντας σε ερώτηση του Αθηναϊκού - Μακεδονικού Πρακτορείου, όταν πήγε στα απομεινάρια του ορθόδοξου καθεδρικού ναού του Ευαγγελισμού στα Τίρανα, ζήτησε από έναν ηλικιωμένο, που μιλούσε και ελληνικά, να μάθει πως λέγεται στην αλβανική γλώσσα, το Χριστός Ανέστη και είπε σε όλους να ανάψουν ένα κερί. Τότε, όσοι βρέθηκαν εκεί του απάντησαν Αληθώς Ανέστη. Αυτή ήταν η πρώτη συγκλονιστική αποτύπωση για τον Αρχιεπίσκοπο στην Αλβανία, που σήμερα έχει ένα ποσοστό περίπου 22% Ορθοδόξων. Ο κ. Αναστάσιος αναφέρει πως η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αλβανία ακτινοβολεί την αγάπη, καλλιεργεί άριστες σχέσεις με ανθρώπους και ηγέτες άλλων εκκλησιών στην χώρα. Μάλιστα τόνισε, ότι είναι κριτήριο ελευθερίας, να δίνεις την αγάπη, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση.

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

   του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού      
Ο σύγχρονος άνθρωπος θεμελιώνει την ζωή του στα επιτεύγματα του πολιτισμού και τον εαυτό του, στις ιδέες του, στις αξίες με τις οποίες μεγάλωσε και αυτές τις οποίες ενστερνίζεται. Ο πολιτισμός γεννά μια καθημερινότητα. Μας οδηγεί στην ευκολία, στις επιλογές,  στις εναλλακτικές λύσεις. 
Σημείο κατατεθέν το να μη βαριόμαστε. Να έχουμε τρόπους ώστε ο χρόνος μας να μην είναι εχθρός αδυσώπητος, όπως συμβαίνει όταν δεν έχουμε τι να κάνουμε. Οι παλαιότεροι ακολουθούσαν τον χρόνο και δεν το θεωρούσαν κακό. Είχαν χωρισμένες τις εποχής ανάλογα με τις εργασίες που μπορούσαν να γίνουν. Κοιμόντουσαν νωρίς και ξυπνούσαν νωρίς. Ενέτασσαν τις υποχρεώσεις τους, την εργασία τους, τις δουλειές του σπιτιού, τα μαθήματα του σχολείου στον φυσικό χρόνο και όταν υπήρχε περιθώριο ασχολούνταν δημιουργικά με δημιουργικές δραστηριότητες που μπορούσαν να προσφέρουν στο σπίτι ή με συναντήσεις με τους άλλους ανθρώπους, ώστε να μη λείπει και η κοινωνικότητα από την ζωή τους. Σήμερα οι άνθρωποι κοιμόμαστε λιγότερο. 
Έχουμε  το πρόγραμμά μας το οποίο λειτουργεί σε ρυθμούς αυξημένης ταχύτητας, είτε λόγω των μεγάλων πόλεων, είτε επειδή προσπαθούμε να χωρέσουμε όλο και περισσότερες εργασίες και δραστηριότητες σ’ αυτό και δείχνουμε ότι θέλουμε να ελέγξουμε τον χρόνο. Αυτός να μας ακολουθεί και όχι εμείς. Έτσι γινόμαστε ολοένα και πιο αγχώδεις και έχουμε φόβο για το τι θα κάνουμε αν δεν υπάρχει άλλη δραστηριότητα. Γκρινιάζουμε περισσότερο οι άνθρωποι σήμερα και στρεφόμαστε στον εαυτό μας, ο οποίος είναι το κλειδί. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Δεν φτάνει όμως για να έχουμε αυθεντικό προσανατολισμό στην ζωή μας. 
      Η πίστη στον Θεό μας υπενθυμίζει κάποιες από τις παλαιές, τις παραδοσιακές αξίες. Ότι χρειάζεται να ακολουθήσουμε λίγο τον χρόνο και όχι να τρέχουμε πριν από αυτόν. Κι αυτό γίνεται μέσα από τις γιορτές, αλλά και μέσα από την διαρκή υπενθύμιση ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι στηριγμένη στον εαυτό μας, αλλά στον ακρογωνιαίο λίθο του οικοδομήματος της ύπαρξής μας που είναι ο Χριστός.

Όλο το πλήθος.


Επιδιώκετε την αγάπη. Ζητάτε καθημερινά από το Θεό την αγάπη.
Μαζί με την αγάπη έρχεται και όλο το πλήθος των αγαθών και των αρετών.

Ὁ Προφήτης Ἀβδίας ἢ Ὀβδιοὺ ἢ Ἀβδιού.

Τὸ ὄνομά του σημαίνει «δοῦλος Κυρίου». Ἔζησε στὸ δεύτερο μισό του 6ου αἰώνα π.Χ., (κατ’ ἄλλη ἐκδοχὴ τὸ 800 π.Χ.), καὶ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μικροὺς λεγόμενους προφῆτες.
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Συχὲμ (ἐκ τοῦ ἀγροῦ Βηθοχαρὰμ ἢ Βαθαχαράμ), καὶ μὲ τὴν σύντομη προφητεία του αὐστηρὰ παρατηρεῖ μὲ ἰσχυρὲς ποιητικὲς ἐκφράσεις τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν πτώση τοῦ Ἰσραήλ. 
Νὰ τί λέει χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια:  «Ὑπερηφανία τῆς καρδίας σου ἐπῆρέ σε κατασκηνοῦντα ἐν ταῖς ὀπαῖς τῶν πετρῶν, ὑψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, τὶς κατάξει μὲ ἐπὶ τὴν γῆν; ἐὰν μετεωρισθῆς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον τῶν ἄστρων θῆς νοσσιᾶν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» Δηλαδή: Ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς σου σὲ ἔκανε νὰ φρονεῖς πολὺ ὑψηλὰ γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ὅτι τάχα κατοικεῖς σὲ φαράγγια καὶ σπηλιὲς τῶν ὀρέων καὶ γενικὰ ἀπόρθητες περιοχές. Ἔχεις κτίσει τὴν κατοικία σου σὲ πολὺ ὕψος, πιστεύεις ὅτι εἶσαι ἰσχυρὸς καὶ ἀνίκητος καὶ λὲς ἀπὸ μέσα σου: Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ μὲ κατεβάσει στὴ γῆ; Καὶ ἂν ἀκόμα πετάξεις σὲ μεγάλα ὕψη σὰν τὸν ἀετό, καὶ ἂν στήσεις τὴν φωλιά σου ψηλὰ ἀνάμεσα στ’ ἀστέρια, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ σὲ καταρρίψω καὶ θὰ σὲ κατεβάσω, λέγει ὁ Κύριος.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

«Θαυμαζέσθω ο μάρτυς».

martys 1 
Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

«Θαυμαζέσθω ο μάρτυς»1
Μακαρίζοντας ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον Άγιο Μάρτυρα Βαρλαάμ ο οποίος σε γεροντική ηλικία έδωσε τη μαρτυρία του ονόματος του Χριστού και μάλιστα ενώπιον τυράννων στα χρόνια του Αυτοκράτορος Διοκλητιανού αντιμετωπίζοντας τις απειλές του Επάρχου της πόλεως της Αντιοχείας με θαυμαστή ευψυχία, σημειώνει τα εξής συγκλονιστικά: «Έσκυβαν από επάνω άγγελοι, έβλεπαν αρχάγγελοι· το θέαμα ήταν λαμπρό, ξεπερνώντας πραγματικά την ανθρώπινη φύση. 
Ποιός δηλαδή δεν θα επιθυμούσε να δει άνθρωπο ν’ αγωνίζεται και να μην παθαίνει τα των ανθρώπων και ο ίδιος να γίνεται θυσιαστήριο και σφάγιο και ιερέας; Γι’ αυτό και ανέβαινε διπλός ο καπνός, ο ένας από το λιβάνι που καιόταν και ο άλλος από την σάρκα που έλειωνε, και ο καπνός αυτός ήταν πιο ευχάριστος, η ευωδία αυτή ήταν πιο καλή από εκείνη... Το χέρι καιγόταν, αλλά δεν καταφλεγόταν η ψυχή· έλειωνε το σώμα, αλλά δεν μειωνόταν η πίστη· εξασθένιζε η σάρκα, αλλά δεν εξασθένιζε η προθυμία. Και τα αναμμένα κάρβουνα, αφού τρύπησαν το μέσον της παλάμης του χεριού, έπεφταν κάτω, η ανδρεία όμως της ψυχής δεν έπεφτε· το χέρι δηλαδή κάηκε και έπεσε κάτω, διότι ήταν σάρκα και όχι διαμάντι, η ψυχή όμως ζητούσε πάλι άλλο χέρι, ώστε μ’ εκείνο να δείξει την υπομονή τους»2.
Αξίζει, λοιπόν, να δούμε το Μάρτυρα της Εκκλησίας έχοντας ως οδηγούς μας το Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο που τον εγκωμίασαν μέσα από τις ομιλίες τους.
Α. Ποιός ήταν ο Μάρτυρας Βαρλαάμ;
Άγνωστος μέχρι σήμερα στους πολλούς. Ξεχασμένη η μνήμη του ως ένα βαθμό ακόμη και από τους εκκλησιαστικούς κύκλους.
Τον θυμάται όμως πάντοτε η Εκκλησία και τον μνημονεύει στις 19 Νοεμβρίου, ημέρα του μαρτυρίου του. Άλλωστε, αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας: να θυμάται το Σωτήρα Χριστό, να θυμάται τα ένδοξα παιδιά της, να θυμάται και να μνημονεύει τα κεκοιμημένα μέλη της.
Αυτός ο Μάρτυρας καταγόταν από την Αντιόχεια και σε βαθύτατο γήρας στάθηκε εμπρός στον ειδωλολάτρη Έπαρχο της πόλεως με την κατηγορία ότι είναι χριστιανός.
Ούτε οι κολακείες. ούτε οι απειλές αλλά ούτε και τα φρικτά βασανιστήρια που διαδέχονταν το ένα το άλλο μπόρεσαν να ξεριζώσουν από το χώρο της ψυχής του την πίστη στο Χριστό.
Ηττημένος από τη θαυμαστή καρτερία του γέροντος, ο Έπαρχος τον οδήγησε μπροστά σ’ ένα βωμό των ειδώλων και τον πρόσταξε να απλώσει το δεξί του χέρι επάνω από αυτόν με την παλάμη ανοικτή, όπου έβαλαν αναμμένα κάρβουνα και λιβάνι.
Έτσι θα τον εξανάγκαζαν (εφόσον το χέρι του θα καιγόταν και από τους σπασμούς θα λύγιζε) χωρίς τη θέλησή του να ρίξει το λιβάνι στο βωμό. Με αυτόν τον τρόπο θα του αποσπούσαν τη θυσία στα είδωλα.

Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Θ΄ Λουκα)

Ο κατά Θεόν πλούτος

«Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έσται; Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ, και μή εις Θεόν πλουτών».

Η σημερινή ευαγγελική παραβολή είχε σαν αφορμή τη φιλονικία δύο αδελφών πάνω σε κληρονομικά ζητήματα. Ο Κύριος γνώριζε ότι και οι δυο τους είχαν κυριευθεί από την πλεονεξία. Για να βοηθήσει, λοιπόν, όλους μας να αποφύγουμε την αδυναμία αυτή, μας πρόσφερε την παραβολή του άφρονος πλουσίου, με τα τόσα διδακτικά μηνύματα και νοήματα της.

Η υποδούλωση στην ύλη
Στη συγκεκριμένη παραβολή, βλέπουμε ότι ο Χριστός δεν κάνει λόγο για τον πλούτο, αλλά για την πλεονεξία του πλουσίου, η οποία τον οδήγησε στην αφροσύνη. Η πλεονεξία είναι πάθος φοβερό που εμπλέκει τον άνθρωπο στα πλοκάμια της αμαρτίας. Τον εγκλωβίζει στα όρια της ειδωλολατρίας και τον καθιστά εντελώς ανελεύθερο. Και όμως, η αγάπη του Θεού τον έταξε να είναι κυρίαρχος και διαχειριστής των υλικών αγαθών. 
Η απομάκρυνση όμως του ανθρώπου από αυτή την αγάπη τον έκανε να αποκόψει την ύπαρξη του από το Δημιουργό του και να εξαρτά απόλυτα τη ζωή του από τα υλικά αγαθά. Με αυτό τον τρόπο βλέπουμε πως η αμαρτία εκδηλώνεται ως ασθένεια της βουλήσεως που προκαλεί σοβαρές διαταραχές στις σχέσεις του ανθρώπου με το Θεό, με το συνάνθρωπό του, αλλά και με τα αγαθά της δημιουργίας. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ένα παράδειγμα που θα μπορούσαμε να παραθέσουμε. 
Στα χέρια του σωστού ανθρώπου το σίδερο γίνεται αλέτρι, ένα πολύ χρήσιμο μηχάνημα για την καλλιέργεια των χωραφιών. Στα χέρια όμως του αμαρτωλού ανθρώπου μπορεί να μετατραπεί σε φονικό όργανο που σκοτώνει. Το ίδιο γίνεται με τα χρήματα και τον πλούτο. Η χρήση τους κινείται μέσα στα όρια της αγάπης του Θεού, ενώ η κατάχρησή τους συνδέεται με την αμαρτία και τα πάθη.

Πατινάδα - Χουζάμ - Λεβεντόπαιδο


Μην περιμένεις να βρεις τον εαυτό σου για να ξεκινήσεις!


π. Λίβυος

Περιμένεις μέρες, μήνες, χρόνια, σε ένα στημένο ραντεβού. Δεν ήρθε ακόμη. Δεν φάνηκε. Άργησε πολύ, τόσο που μάτωσαν τα μάτια στην αναμονή, τόσο που ράγισε η στην προσμονή. Θα στο πω εγώ κι ας πονέσεις. Δεν θα έρθει… Μην περιμένεις…

Όχι γιατί σε απορρίπτει. Αλλά γιατί δεν μπορεί να έρθει. Δε στο υποσχέθηκε, ποτέ. Εσύ το φαντάστηκες, εσύ είχες ανάγκη να το πιστέψεις.
Δεν θα έρθει ποτέ εκείνος ο εαυτός που περιμένεις χρόνια στο ραντεβού.
Δεν θα έρθει ποτέ η μέρα όπου θα εμφανιστεί εντός σου ένας εαυτός καλοντυμένος, τέλειος, άψογος, αναμάρτητος, αψεγάδιαστος. Όχι δεν θα ‘ρθει. Δεν μπορεί να έρθει, γιατί απλά δεν υπάρχει.
Το ξέρω, στο είπαν, το άκουσες, το ήθελες και εσύ κατά βάθος, σαν άλλοθι σαν δικαιολογία, για να μην ξεκινήσεις ποτέ το ταξίδι. Ίσως κάποιοι που παίζουν με τις καρδιές των άλλων, να στο υποσχέθηκαν.
Ξέχασε τους όλους. Και πάρε την απόφαση εσύ να τον βρεις. Εσύ να τον αγαπήσεις. Εσύ βαθιά να τον συγχωρήσεις. Έτσι όπως είναι, άσχημος, κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, δυσκολεμένος και αμαρτωλός. Δώσε το φιλί της αποδοχής, όπως ο σε κάθε μη αξιαγάπητο.

Η Μονή Προφήτη Ηλία Σαντορίνης καλεί σε αγώνα για την απομάκρυνση του καρκινογόνου ραντάρ.

Οι μοναχοί σύρονται στο Αστυνομικό Τμήμα
Μεγάλη ένταση προκλήθηκε χθες το βράδυ από την προσπάθεια να τοποθετηθεί το ραντάρ πολύ κοντά στη Μονή Προφήτη Ηλία Σαντορίνης. Η αδελφότητα ζητά τη στήριξη του κόσμου για το λόγο αυτό εξέδωσε σχετική ανακοίνωση-κάλεσμα.

Αναφέρει:
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ. ΕΛΑΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΡΑ!!!
Για ακόμα μια φορά, η Πολιτεία μέσω των εκπροσώπων της στα υψηλά κλιμάκια που μας είχαν υποσχεθεί ότι η λύση για την μεταφορά του Ραντάρ ΠΒ Κρήτης μακριά από την Ιερά Μονή του Προφήτου Ηλία ήταν και δική τους επιθυμία, φάνηκε δέσμια των μικροσυμφερόντων κάποιων στρατιωτικών και εργολάβων.
Χθές απόγευμα μυστικώς το μεγάλο γερανειοφόρο όχημα βγήκε τελευταίο από το πλοίο συνοδεία 2 περιπολικών και ανέβηκε στο όρος του Προφήτη. Ένα τηλεφώνημα ανὠνυμο (να την ευλογεί ο Χριστός μας!!!) μας ενημέρωσε για την πορεία του προς τα πάνω. Άμεσα αναλάβαμε να σας καλέσουμε και ευχαριστούμε όσους ήρθατε και όσους θα ξαναέλθετε όταν και αν θα χρειαστεί!
Εμποδίστηκε η διέλευση του γερανού με αυτοκίνητα της Μονής μας. Ο Γέροντας με δύο πατέρες συνελήφθησαν και απολογήθηκαν για το συμβάν χθες βράδυ και τώρα αναμένουμε ΟΛΟΙ τις ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ.

Πονόλαιμος: Ζεστό ή κρύο ρόφημα; Δείτε τι πρέπει να πιείτε, αναλόγως την περίπτωση!


Σε κάποιο σημείο στη ζωή σας, χωρίς καμία αμφιβολία υποφέρατε από πόνο στον λαιμό, συνήθως από κάποιο κρυολόγημα. Ο πονόλαιμος χαρακτηρίζεται από μια κνησμώδη, ξηρή και επώδυνη αίσθηση, που είναι εξαιρετικά δυσάρεστη και μπορεί να καταστήσει δύσκολη την κατάποση. Ωστόσο, σπανίως αποτελεί αιτία για μεγάλη ανησυχία.

Τις περισσότερες φορές, ορισμένα απλά μέτρα θεραπείας και φροντίδας στο σπίτι βοηθούν σε μεγάλο βαθμό στην μείωση αυτής της δυσφορίας.
Ένα από αυτά είναι και τα ροφήματα που μας ανακουφίζουν. Αλλά, μπορεί να αναρωτιέστε αν είναι καλύτερα να πίνετε ζεστά ή κρύα ροφήματα σε αυτή την κατάσταση. Ίσως έχετε ακούσει θετικά πράγματα και για τα δύο.
Ευτυχώς, τόσο τα ζεστά, όσο και τα κρύα ροφήματα έχουν τα πλεονεκτήματά τους, όσον αφορά τον πονόλαιμο.
Τι προσφέρουν τα ζεστά ροφήματα

Το σκοτάδι και το φως.

skotadi-fos

Οι στιγμές ανάμεσα σε σκοτάδι και φως 
σπρώχνουν το καράβι της ζωής και πλέει.

Ὁ Ἅγιος Πλάτωνας.

Ὁ Ἅγιος Πλάτωνας καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα τῆς Γαλατίας τῆς Μ. Ἀσίας, καὶ ἦταν ἀδελφὸς τοῦ μάρτυρα Ἀντιόχου.
Σὲ νεαρὴ ἡλικία τὸν συνέλαβαν οἱ εἰδωλολάτρες, διότι διακήρυττε τὴν πίστη του στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα Ἀγριππίνο. 
Ὁ Ἀγριππίνος βλέποντας τὴν ὡραιότητα τοῦ νέου καὶ γνωρίζοντας ὅτι κατεῖχε περιουσία, προσπάθησε νὰ τὸν ἑλκύσει μὲ κολακεῖες. Ὅμως ὁ Ἅγιος Πλάτων ἀρνήθηκε καὶ συνέχισε νὰ διακηρύττει τὴν πίστη του στὸν ἕναν καὶ μοναδικὸ Θεό. 
Ἀφοῦ ὁ ἡγεμόνας εἶδε ὅτι δὲν κατάφερε νὰ τὸν ἀλλαξοπιστήσει δελεάζοντάς τον, τὸν ἀπείλησε μὲ μαρτύρια.
Παρ’ ὅλα ταῦτα ὁ Ἅγιος Πλάτων παρέμεινε σταθερὸς στὴν πίστη του. Ἔτσι ὁ Ἀγριππίνας διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν ἀνελέητα καὶ ὕστερα νὰ τὸν βασανίσουν μὲ πυρωμένες ράβδους.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Για τις φυσικές καταστροφές και ένα «μνημόσυνο» για τις ψυχές των αδικοχαμένων…

Η πρόσφατη καταστροφή της γενέτειράς μας της στην Αττική μας διδάσκει πολλά. Ήταν ένα φαινόμενο που ούτε οι παππούδες μας δεν είχαν ξαναζήσει, όπως οι ίδιοι ομολογούν. Οι συνθήκες ήταν και είναι τρομερές και όλα μοιάζουν με σκηνικό πολέμου. Είναι αυτό που απλά λέμε «αν δεν το δεις δεν μπορείς να το πιστέψεις».

Η αδυναμία επικοινωνίας μας μέσω σταθερού τηλεφώνου με τους γονείς, συγγενείς, φίλους και πατριώτες γέμισε όλους μας με αγωνία. Η αναμετάδοση των ειδήσεων από τα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούσε να αποτυπώσει το μέγεθος της καταστροφής που θα βλέπαμε μπροστά μας. Άνθρωποι που σέ λίγες ώρες, αν μπόρεσαν να επιζήσουν, έχασαν την περιουσία τους, το βιός τους, το νοικοκυριό τους και το μόνο που τους έμεινε είναι ένα κουράγιο, που πραγματικά δεν θα μπορούσαν να έχουν από μόνοι τους, παρά μόνο ως δώρο του Θεού μέσα στην ψυχή τους, στην ύπαρξή τους.
Σε τέτοιες και παρόμοιες περιπτώσεις προκύπτει στον νου των περισσοτέρων ένα «γιατί Θεέ μου». Όμως ο άνθρωπος βρίσκεται πίσω από πολλά τέτοια δεινά και συγκεκριμένα η αλόγιστη συμπεριφορά του ως προς το περιβάλλον του. Έχει συνέπειες η ασέβεια προς την φύση και συχνά η βασική συνέπεια είναι ο ίδιος ο θάνατος του ανθρώπου. 
Όμως ως χριστιανοί έχουμε και μια άλλη βάση για να αξιολογούμε τα πράγματα. Ο Θεός γνωρίζουμε ότι δεν θέλει να βασανίζεται κανείς, ωστόσο επέτρεψε να συμβεί αυτή η καταστροφή. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το σχέδιό Του. Πάντως έχουμε να διδαχθούμε πολλά απ᾽αυτό και ως προς την ματαιότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων, που συχνά μας οδηγεί σε λανθασμένους δρόμους, αλλά και γενικότερα ως προς το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης μας.

Ο ρόλος των θλίψεων και του πόνου στη ζωή μας.

Οι και ο είναι δύο έννοιες που εμπεριέχουν μία κατάσταση στην οποία περιέρχεται και την οποία περιδιαβαίνει ο άνθρωπος από τη στιγμή της πτώσης και της αποχώρησής του από τον . Έννοιες συνυφασμένες με το κακό και την εισβολή του στη ζωή του ανθρώπου μετά την πτώση.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας χωρίζουν το κακό σε ηθικό και φυσικό και θεωρούν πως το δεύτερο είναι απόρροια του πρώτου και απόρροια και των δύο, ο πόνος και οι θλίψεις.
Οι θλίψεις βέβαια, που τις περισσότερες φορές απροσκάλεστα έρχονται να συναντήσουν τον άνθρωπο, εξυπηρετούν κάποιον επιδιωκόμενο στόχο, λειτουργούν ως επί το πλείστον, ως φάρμακα σωτήρια της πεπτωκυίας φύσης του ανθρώπου.[1] Ο άνθρωπος αρχίζει να πληρώνει από τη γη το χρέος που του δημιούργησε η αμαρτία στον ουρανό και έτσι το αντίτιμο για την επανάκτηση του απολεσθέντος Παραδείσου μικραίνει σημαντικά. Και όσο πιο μεγάλες και επώδυνες είναι οι θλίψεις που υπομένει τόσο το χρέος του έναντι του Παραδείσου μικραίνει και φθάνει πολλές φορές έως και εκμηδενισμού ακόμη.[2]
Ο άνθρωπος που με υπομονή και δοξολογία έναντι του Θεού κατεργάζεται τις θλίψεις και τον πόνο που απορρέει από αυτές, έχει κραταιό συμπαραστάτη και βοηθό στη ζωή του τον ίδιο το Θεό. «Συναγωνίζεται» κατά Πατερική έκφραση και ο ίδιος ο Θεός.[3]
Πολλές φορές οι δοκιμασίες που διέπουν τη ζωή ενός ανθρώπου μπορούν να αποβούν άκρως ευεργετικές και ωφέλιμες στην πνευματική του πορεία. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα σύγχρονου Αγιορείτη Γέροντος. Πρόκειται για το Γέροντα Παϊσιο, ο οποίος έλεγε πως ο πόνος της αρρώστιας τον ωφέλησε περισσότερο από τους ασκητικούς αγώνες του[4]. Με τις θλίψεις και τις δοκιμασίες και τη στάση που κρατάει έναντι αυτών, ο άνθρωπος δίνει τις εξετάσεις του για την άλλη ζωή.[5] Οι αρρώστιες είναι περαστικές αλλά πολύ ωφέλιμες.[6] Αυτοί μάλιστα που υποφέρουν χωρίς δική τους υπαιτιότητα εδώ στη γη, αλλά απεναντίας υπομένουν καρτερικά και δοξολογικά τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει, έχουν κερδίσει τον Παράδεισο και μάλιστα και την επιλογή της καλύτερης θέσης σ’ αυτόν.[7] Κατά το Θεοφύλακτο Βουλγαρίας, η πεπτωκυία φύση του ανθρώπου στενάζει και οδύνει εδώ για να ελεηθεί εκεί, στην αιώνια ζωή.[8]
Ένας κόκκος άμμου όταν βρεθεί μέσα σ’ ένα όστρακο γίνεται μαργαριτάρι, εφόσον βέβαια υποστεί κάποιες «δοκιμασίες», διεργασίες. Το ίδιο συμβαίνει και στο χριστιανό.
Κάθε αγκάθι που βρίσκεται στη ζωή του χριστιανού, ο ιδρώτας που χύνει, η αγωνία που περνά, η αρρώστια που τον επισκέπτεται, η στεναχώρια που χτυπά την πόρτα του, όλα αυτά τον καλλιεργούν και τον αναδεικνύουν σε μαργαριτάρι στεφανωμένο με την υπομονή και την ταπείνωση. Αρετές θεάρεστες, που στην κυριολεξία στολίζουν τον άνθρωπο που τις φέρει.[9]

Πάντα φωτεινή η ζωή σου.


Το σκοτάδι επιτρέπεται να τυλιγει μόνο τη φύση.