Ζωντανή αναμετάδοση Ιερών Ακολουθιών

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Τα Καλάβρυτα των δακρύων!




Πώς οι Γερμανοί Ναζί, μετέτρεψαν την πόλη σε κρανίου τόπο!

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

Εκατοντάδες κάτοικοι των Καλαβρύτων θ’ ανηφορίσουν και σήμερα 13 Δεκεμβρίου 2015, όπως κάθε χρόνο, στο χωράφι του Καππή, στον τόπο της θυσίας, για να τιμήσουν και να θρηνήσουν τη μαζική εξόντωση χωρίς οίκτο 1.300 αρρένων κατοίκων της μαρτυρικής πόλεως από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής.

Καλάβρυτα, Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 1943. Εκείνο τα ζεστό πρωινό με τη χαμηλή ομίχλη, έκανε την εμφάνισή του στους άδειους δρόμους ένα πεζοπόρο τάγμα της 117ης γερμανικής μεραρχίας, ενώ άλλα δύο τάγματα με βαρύ οπλισμό έχουν ακροβολιστεί, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την πόλη.

Το επιθετικό κτύπημα της καμπάνας ξυπνά τους ανύποπτους κατοίκους. Οι Γερμανοί τούς καλούν να συγκεντρωθούν στην πλατεία. Τον άρρενα πληθυσμό από ηλικίας 14 ετών και άνω, τρεις ολόκληρες γενιές, τους οδηγούν, όπως το κοπάδι τα πρόβατα, στον λόφο του Καππή, ενώ τα γυναικόπαιδα στοιβάζονται στο σχολείο. Την ίδια στιγμή, η εμπρηστική ομάδα της γερμανικής μεραρχίας αρχίζει να βάζει φωτιά και να καίει αδιακρίτως σπίτια, εκκλησιές και καταστήματα της μαρτυρικής πόλης.

Οι αντάρτες

Είναι η εφαρμογή της «Επιχείρησης Καλάβρυτα». Είναι τα αντίποινα για την εκτέλεση περίπου 80 αιχμαλώτων Γερμανών στρατιωτών και 3 τραυματιών, στις 7 Δεκεμβρίου, από τον ΕΛΑΣ. Οι αντάρτες, αφού σκότωσαν τους αιχμαλώτους κοντά στο Μάζι, πέταξαν τα πτώματά τους σε φαράγγι του Χελμού, ενώ τους τρεις τραυματίες τούς σκότωσαν και τους πέταξαν σε πηγάδι.
Οι Γερμανοί τα ανακαλύπτουν και γίνονται θηρία.

Ο Άγιος Σπυρίδων και οι νέοι.


 Οι μεγαλύτεροι θα θέλαμε οι νέοι της εποχής να έχουν πρότυπα. Να μπορούν να έχουν υπ’ όψιν τους μορφές οι οποίες θα τους εμπνέουν, θα τους καθοδηγούν, αλλά και θα τους αφυπνίζουν από μία παθητικότητα, η οποία τους εγκλωβίζει στον εαυτό τους, στις μικροπαρέες τους, στην ενασχόληση με την εικόνα τους.

Ο τρόπος που οι νέοι μεγαλώνουν και οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις τους δύσκολα τους επιτρέπει να έχουν και να αναζητούν πρότυπα, αλλά μόνο να καταναλώνουν εικόνες. Ίσως διότι δε γνωρίζουν μορφές εξαιρετικές, δυναμικές και που να οδηγούν την ίδια στιγμή στο Αιώνιο και όχι μόνο να ικανοποιούν την ανάγκη για μία, ξεχωριστή έστω, πρόσκαιρη πορεία.
Μία τέτοια μορφή είναι ο . Ένας καθημερινός άνθρωπος του 4ου αιώνα μ. Χ., ο οποίος εξακολουθεί να τιμάται από όλη τη χριστιανική οικουμένη, Ανατολή και Δύση, απανταχού της γης. Δεν είναι μόνο η αφθαρσία του λειψάνου του, το οποίο βρίσκεται στην Κέρκυρα, σημείο της Ανάστασης και της αιωνιότητας, μυστήριο ανεξήγητο με τη δύναμη της λογικής. 
Είναι η ίδια η ζωή του, που τον καθιστά μία ύπαρξη προσιτή σε όλους, οικειότερη όμως στους νέους ανθρώπους, καθώς συνδυάζει έναν μοναδικό ηρωισμό και ένα χάρισμα ερμηνείας του κόσμου και βίωσης της Αλήθειας που συναρπάζει και εμπνέει.
Ένας νέος θα μπορούσε να αντλήσει από τη ζωή του αγίου Σπυρίδωνα αξίες όπως η απλότητα και η εργατικότητα. Η πίστη που σε κάνει να ερμηνεύεις αλήθειες δύσκολες όπως το δόγμα της Αγίας Τριάδος με την παρομοίωση με το κεραμίδι. Η δύναμη της ελεημοσύνης και της αγάπης που σε κάνει να παρακαλείς τον Θεό και να μετατρέπει το φίδι σε χρυσάφι για να μην στερηθεί ο φτωχός το ψωμί από την ακαρδία του πλούσιου.

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΕΝΑ ΔΕΙΛΙΝΟ.


Γέροντα, εγώ είμαι αμαρτωλή!

«Κάποτε ήλθαν στον άγιο Ιάκωβο δύο παιδιά από Αθήνα και είχαν μαζί τους μία κοπέλα, που ζούσε στην αμαρτία. 

Μόλις έφτασαν στην Μονή συνάντησαν τον Γέροντα, ο οποίος με πραότητα και γλυκιά και ήρεμη φωνή καλωσόρισε τα παιδιά. Και αυτά είπαν:

– Γέροντα, φέραμε μία κοπέλα και θέλει να σας δει, ζει στην αμαρτία, να της δείξετε αγάπη, γιατί την πήγαμε και σε άλλο Πνευματικό, αλλά τίποτε.
»Ο Γέροντας ρωτά την κοπέλα:
-Πώς σας λένε και από πού είστε;
-Γέροντα, εγώ είμαι λεσβία και αμαρτωλή, είπε η κοπέλα.
-Αχ! Πόσο χαίρομαι, παιδί μου που είσαι από την Λέσβο, που έχει βγάλει αγίους, τον άγιο Ραφαήλ, τον άγιο Νικόλαο και την αγία Ειρήνη, χαίρομαι.

Πανήγυρις 2017 Αγίου Σπυρίδωνος, στο Λουγκουζί της Ουγκάντας.








Να νηστεύουμε παιδιά μου!

Αναφερόμενος ο Γέροντας Ιάκωβος στο θέμα της νηστείας μεταξύ άλλων έλεγε και τα εξής (επί λέξει):

«Η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Γι’ αυτό και μεις να νηστεύουμε, παιδιά μου. Δε μ’ έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που είμαι 70 χρονών. 
Η μητέρα μου μ’ έμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δεν κάνω τον υποκριτή ότι, παιδιά μου, νηστεύω, αλλά αυτά με δίδαξαν οι γονείς μου και μέχρι σήμερα αυτά τηρώ, τέκνα μου. Δεν με έβλαψε ποτέ η νηστεία κι ας έχω ασθένειες πάνω μου.
Είπαν οι γιατροί και οι Επίσκοποι: Η νηστεία κι αυτή η λιτοδίαιτα πολύ ωφελούν τον άνθρωπο. Εφόσον ωφελεί όταν ο γιατρός, με συγχωρείτε, μας λέει: πέντε μέρες πάτερ μου, δε θα πιεις νερό ούτε μια σταγόνα, για να κάνουμε μια θεραπεία, να δούμε το σώμα σου τι έχει. Λοιπόν πέντε μέρες άντεξα. Πολύ καλό με είχε κάνει. Ε, πόσο μάλλον ωφελεί όταν νηστεύουμε για την ψυχή μας! Αλλά και στο σώμα αυτό κατοικεί ψυχή αθάνατος. Γι’ αυτό ας φροντίζουμε για την ψυχή μας που είναι πράγμα αθάνατο.
Να νηστεύετε παιδιά μου, μην ακούτε που λένε δεν είναι η νηστεία τίποτε κι ότι τα λένε οι καλόγηροι. Δεν τα λένε οι καλόγηροι παιδιά μου, με συγχωρείτε, τα λέει ο Θεός. Η πρώτη εντολή του Θεού ήταν η νηστεία, καθώς και ο Χριστός μας νήστευσε.

Χωρίς λόγια!


Καρκίνος παχέως εντέρου: Τα συμπτώματα που συχνά παρεξηγούν οι ασθενείς.


Τα συμπτώματα του καρκίνου του εντέρου περιλαμβάνουν το φούσκωμα και την απώλεια βάρους, αλλά χιλιάδες ασθενείς μπερδεύουν τα συμπτώματα αυτά με αλλαγές ή προβλήματα στη διατροφή τους. Νέα έρευνα αποκάλυψε ότι ένας στους τέσσερις ανθρώπους αντιμετωπίζει τα συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται ο καρκίνος του παχέος εντέρου ως τροφική δυσανεξία.

Πώς προκύπτει το λάθος
Η Bupa (British United Provident Association) διαπίστωσε ότι το 24% των ανθρώπων αλλάζουν τη διατροφή τους χωρίς να βλέπουν γιατρό. Και προειδοποιεί, ότι η “μόδα” της “καθαρής διατροφής” οδηγεί πολλούς ανθρώπους να “αυτο-διαγιγνώσκουν” εσφαλμένα διάφορα συμπτώματα και να τα αποδίδουν στην αλλαγή της διατροφής τους.
Αν και το φούσκωμα και η απώλεια βάρους μπορεί όντως να σχετίζονται με τη διατροφή, είναι επίσης δύο συμπτώματα καρκίνου του εντέρου.
Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν κράμπες, μεταβολές στις κινήσεις του εντέρου (δηλαδή αλλαγές στο κάθε πότε πάτε στην τουαλέτα και πώς… λειτουργεί το εντερικό σας σύστημα σας εκεί), δυσκοιλιότητα και διάρροια.
Επιπλέον, το αίμα στα κόπρανα, ένα εξόγκωμα στο στομάχι, η ναυτία και η υπερβολική κόπωση μπορεί επίσης να είναι δείκτες κινδύνου για καρκίνο στο παχύ έντερο.

Θα έλθει καιρός.

119652



Θα έλθει καιρός που θ’ αδειάσουν οι εκκλησίες

Οἱ Ἅγιοι Εὐστράτιος, Αὐξέντιος, Εὐγένιος, Μαρδάριος καὶ Ὀρέστης.

Μαρτύρησαν κατὰ τὸ σκληρὸ διωγμὸ τῶν χριστιανῶν ἐπὶ Διοκλητιανού. Ὁ Εὐστράτιος, ποὺ ἦταν ἀνώτερος ἀξιωματικός, συνελήφθη ἀπὸ τὸ Δούκα Λυσία. Αὐτός, ἀφοῦ τὸν βασάνισε μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ τρόπο, ἔπειτα τὸν ἔστειλε στὸν ἔπαρχο Ἀγρικόλα. 
Φημισμένος αὐτὸς γιὰ τὴν ὠμότητά του ἀπέναντι στοὺς χριστιανούς, ἔβαλε τὸν Εὐστράτιο νὰ βαδίσει μὲ σιδερένια παπούτσια, ποὺ εἶχαν μέσα μυτερὰ καρφιά. Κατόπιν τὸν ἀποτελείωσε, ἀφοῦ τὸν ἔριξε μέσα στὴ φωτιά.
Τὸν Αὐξέντιο, ποὺ ἦταν ἱερέας καὶ συμπολίτης τοῦ Εὐστρατίου, ὁ ἡγεμόνας τὸν πίεσε νὰ ἀλλαξοπιστήσει μὲ πολλὲς δελεαστικὲς ὑποσχέσεις. 
Ἀλλὰ ὁ ἄξιος λειτουργὸς τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ λέω πολλὰ λόγια Λυσία. Στὴν ζωὴ αὐτὴ εἶμαι τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ εἶμαι δικός Του μέχρι θανάτου. 

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Όταν ο μπαμπάς δεν είναι πια εδώ για σένα!

 Ανδριάννα Γεροντή
Το μυαλό σίγουρα δεν θυμάται, θυμάται όμως η ψυχή μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι, δεν μπορεί να έχει μνήμη… δεν μπορεί να θυμηθεί σκηνές ή καταστάσεις, όμως σίγουρα τις έχει αφομοιώσει το σώμα του. 
Ετσι τις αφομοίωσε και το δικό μου σώμα και παρόλο που δεν θυμάμαι, το ξέρω πως με αγκάλιασες, με φρόντισες και αμέτρητες φορές με κοίμησες στην αγκαλιά σου ως βρέφος, όπως κάνουν οι περισσότεροι μπαμπάδες στα μικρά τους. 
Είμαι σίγουρη πως η καρδιά σου χτύπησε δυνατά οταν για πρώτη φορά σε φώναξα μπαμπά, όπως και οταν με είδες για πρώτη φορά να στέκομαι όρθια μόνη μου και να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Και σιγά σιγά μεγάλωνα και ήθελα να προχωράω μόνη μου. Και εσύ ήσουν εκεί… με έμαθες να μπορώ… με έμαθες να προσπαθώ να παλεύω και να κερδίζω αυτό που θέλω. Ίσως όχι εντελώς συνειδητά, μα δεν με ενδιαφέρει. 
Εκείνο που έχει ουσία, είναι το αποτέλεσμα. Και έτσι χάραξα και ξεκίνησα να περπατώ, τον δικό μου  δρόμο. Έναν δρόμο στον οποίο βρήκα δυσκολίες, αναποδιές και που πολλές  φορές χάθηκα… μην ξέροντας που να πατήσω, τι να κάνω και στην αδύναμη στιγμή, να αμφιβάλλω αν τελικά ο δρόμος που επέλεξα ήταν ο σωστός. 
Μέσα στην απόγνωση μου, το μόνο που μου έμαθες και ήξερα να κάνω καλά, ήταν να μην πάψω να προσπαθώ, πως ότι και αν συμβαίνει γύρω μου, εγώ μπορώ να τα καταφέρω. Αυτό μου έμαθες καλά. Όχι μόνο με τα λόγια σου, αλλά σίγουρα με τον τρόπο και τις πράξεις σου, ακριβώς γιατί έτσι ήσουν και εσύ ο ίδιος.
Αγωνιστής της ζωής! Και σαν τέτοιος, δεν το έβαλες ποτέ κάτω.
Πάλευες να επιβιώσεις, χωρίς ποτέ να εκφράζεις δυσαρέσκεια για την κούραση που βίωνες, χωρίς ποτέ να γονατίζεις.

Η Ελλάδα της κρίσης απέναντι σε μια Τουρκία, που επιχειρεί να ανασυστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία.


empier

Πρωτοπρεσβύτερου Δημητρίου Θεοφίλου, M.D, Student Ph.D E.K.Π.Α

Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου υπογράφεται στις Σέβρες της Γαλλίας, η επωφελής για τον ελληνισμό συνθήκη των Σεβρών1 (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920), που απέδιδε στη Τουρκία ότι της αναλογούσε, ως ηττημένης του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Η συνθήκη των Σεβρών έχει χαρακτηρισθεί, ως μία από τις πλέον εύθραυστες και θνησιγενείς συνθήκες στη παγκόσμια διπλωματία, αφού όχι μόνο δεν εφαρμόσθηκε ποτέ, αλλά ούτε καν επικυρώθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο.
Ακολουθεί η μικρασιατική εκστρατεία και η εν συνεχεία μικρασιατική καταστροφή, και οδηγούμαστε στην ταπεινωτική για τα ελληνικά δίκαια συνθήκη της Λωζάννης2 (24/7/1923), επάνω στην οποία οικοδομήθηκαν οι όποιες διπλωματικές σχέσεις ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία και δημιουργήθηκε το εύθραυστο status quo το οποίο για 94 χρόνια χαρακτηρίζει τις σχέσεις των δύο κρατών.
Μετά από 94 χρόνια λοιπόν επιχειρείται για πρώτη φορά η επαναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης (24/7/1923), με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο σε εθνικό, όσο και σε διπλωματικό επίπεδο.
Αυτό που περνάει απαρατήρητο από όλους όσους θέλουν να διαβάζουν την ιστορία με τα γυαλιά της ουδέτερο-θρησκείας ή ενός δήθεν κοινωνικού ρεαλισμού, είναι πως το υπόβαθρο της συνθήκης της Λωζάννης, είναι σαφώς θρησκειακό και εκεί στηρίζεται η φιλοσοφία της διαχρονικής ισορροπίας, του όλου διπλωματικού εγχειρήματος.
Πράγμα που σημαίνει πως αν δεν γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των θρησκειών και εν προκειμένω των μειονοτικών πληθυσμών, σε Κωνσταντινούπολη – Πριγκηπόνησα – Ίμβρο και Τένεδο από τη Τουρκία και σε δυτική Θράκη από την Ελλάδα, η συνθήκη κινδυνεύει με κατάρρευση.
Ακόμη δεν πρέπει να ξεχνά κανείς σοβαρός μελετητής και αναλυτής της ιστορίας, πως η ανταλλαγή των πληθυσμών (1.650.000 τούρκων στην εθνικότητα αλλά χριστιανών στο θρήσκευμα και 670.000 ελλήνων στην εθνότητα, αλλά μουσουλμάνων στο θρήσκευμα), έγινε με βάση το θρήσκευμα, αφού η θρησκεία και όχι η εθνικότητα αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή3, όσο και αν αυτό αποδείχθηκε μοιραίο ιστορικό λάθος για την Ελλάδα.
Έρχεται λοιπόν σήμερα η Τουρκία με τον πρόεδρο - σουλτάνο της σε ένα ντελίριο εθνικιστικής παράκρουσης και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, να ανοίξει το «κουτί της Πανδώρας»4, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για το άμεσο και περαιτέρω μέλλον.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Οι εκτρώσεις προκαλούν βαριά ψυχική και σωματική ασθένεια σε αθώο κοριτσάκι.

Το περιστατικό αυτό, που καταγράφεται στο βιβλίο Ο (μαρτυρίες-νουθεσίες-διηγήσεις). 

Ορθόδοξο βίωμα 6, Θεσσαλονίκη: «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2017, σ. 159-160, συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1988 στην Μαλακάσα της Αττικής.

Το διηγείται η κ. Στέλλα Οικονόμου από τη Θεσσαλονίκη:
«Βρήκαμε μία γυναίκαι και ένα ζευγάρι, οι οποίοι ήταν άγνωστοι μεταξύ τους…
Δεύτερο πέρασε το ζευγάρι. Ο άνδρας είπε στον Γέροντα:
-Είχαμε πέντε παιδιά και το ένα το δώσαμε και το υιοθέτησε η αδελφή μου. Είναι τώρα 14 χρονών το κορίτσι μας και είναι άρρωστο σωματικά και ψυχικά και ζητάμε την βοήθειά σας και ρωτάμε τί να κάνουμε.
Και του είπε ο Γέροντας:

Ο Άγιος Σπυρίδων-Προστάτης των Φτωχών, Πατέρας των Ορφανών, Δάσκαλος των Αμαρτωλών.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι ένας από τους πλέον τιμημένους αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που τον επικαλούνται οι χριστιανοί στις περιστάσεις όπως τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Δημήτριο. 

Το τίμιο λείψανό του το έχει η Κέρκυρα, όπως η Ζάκυνθος έχει το λείψανο του αγίου Διονυσίου κ᾿ η Κεφαλληνία τον άγιο Γεράσιμο.

Γεννήθηκε στον καιρό του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Μεγάλου στο νησί της Κύπρου, από γονιούς φτωχούς. Γι᾿ αυτό στα μικρά χρόνια του ήτανε τσομπάνης και φύλαγε πρόβατα. Ήτανε πολύ απλός στη γνώμη σαν τους ψαράδες που διάλεξε ο Χριστός να τους κάνει μαθητές του. Σαν ήρθε σε ηλικία, παντρεύθηκε, και μετά χρόνια χήρεψε, και τόση ήτανε η αρετή του, που τον κάνανε επίσκοπο σε μία πολιτεία λεγόμενη Τριμυθούντα, μ᾿ όλο που ήτανε ολότελα αγράμματος. 
Παίρνοντας αυτό το πνευματικό αξίωμα έγινε ακόμα απλούστερος και ταπεινός, και ποίμανε τα λογικά πρόβατα που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός με αγάπη, αλλά και με αυστηρότητα ωσάν υπεύθυνος όπου ήτανε για τη σωτηρία τους. Ήτανε προστάτης των φτωχών, πατέρας των ορφανών, δάσκαλος των αμαρτωλών.
Και είχε τέτοια καθαρότητα και αγιότητα, που του δόθηκε η χάρη άνωθεν να κάνει πολλά θαύματα, για τούτο ονομάσθηκε θαυματουργός. Με την προσευχή του μάζευε τα σύννεφα κ᾿ έβρεχε σε καιρό ξηρασίας, γιάτρευε τις αρρώστιες, τιμωρούσε τους πονηρούς ανθρώπους, όπως έκανε με κάποιους μαυραγορίτες που γκρέμνισε τις αποθήκες που φυλάγανε το σιτάρι, ενώ ο κόσμος πέθαινε από την πείνα, και καταπλακωθήκανε μαζί με το σιτάρι: «και μελετώμενον λιμόν παρά των σιτοκαπήλων, έλυσε, συμπεσουσών αυτοίς, των αποθηκών αίς τον σίτον συνέσχον». 

Ο Άγιος Σπυρίδωνας, πολιούχος του Πειραιά.

  Η σημερινή ημέρα  αποτελεί αργία  για την πόλη του Πειραιά εξαιτίας  της εορτής  του πολιούχου Αγίου της πόλης, Αγίου Σπυρίδωνα.
 
    Ο  ιστορικός ναός  του Αγίου Σπυρίδωνα είναι ένα αρχιτεκτονικό στολίδι στο πρώτο λιμάνι της χώρας και αδιαμφισβήτητη ψηφίδα  στην εικόνα του Πειραιά.  Πολλοί βέβαια αναρωτιούνται  γιατί ο Άγιος Σπυρίδωνας να είναι πολιούχος  της πόλης, όταν γνωρίζουμε  ότι στην Κέρκυρα  φυλάσσεται  το σκήνωμα του Αγίου  και το νησί είναι  ταυτισμένο με την παρουσία  του Αγίου.

Σημαντικές  πληροφορίες  αντλούμαι από την ηλεκτρονική δημοσίευση  του Site "Πειραιάς pirαeus. com"

   "Πολλοί θα έχουν αναρωτηθεί γιατι είναι ο Άγιος Σπυρίδωνας ο πολίουχος Άγιος της πόλης του Πειραιά και όχι η Αγία Τριάδα ή ο Άγιος Νικόλαος που σαν ναοί είναι πιο μεγαλοπρεπείς.
Ο λόγος είναι οτι για πολλά έτη ή καλύτερα για αρκετούς αιώνες στον ερημωμένο Πειραιά το μόνο κτίσμα που υπήρχε ήταν το μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα στη θέση που βρίσκεται ο σημερινός Ιερός Ναός. Το μοναστήρι είχε κατασκευαστεί το 11ο με 12ο αιώνα μ.Χ,
Στον ιστότοπο της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιά (imp.gr) διαβάζουμε τα εξής για τον Ιερό Ναό :